Kas van den Berg (68) woont samen met zijn vrouw sinds anderhalf jaar in een appartement in Krimpen aan den IJssel. Daarvoor woonden ze ruim veertig jaar in een eengezinswoning in de Bloemenbuurt. “Daar zijn onze kinderen opgegroeid. We hebben er echt met heel veel plezier gewoond.” 

Een jaar of twee geleden kwam er een moment waarop alles niet meer vanzelf ging. Kas: “Mijn vrouw kreeg steeds meer last van haar knieën. De trap werd een probleem. En ik kreeg moeite met het onderhoud van de tuin. Die verzakte steeds, dus ik bleef bezig.” 
Samen beginnen ze na te denken over de toekomst. “Je weet: dit wordt alleen maar zwaarder. Dan kun je beter op tijd een stap zetten”, blikt Kas terug. 

Bewust kiezen voor later 
Die stap zetten ze sneller dan gedacht. Ze schrijven zich in voor een nieuwbouwproject en worden meteen ingeloot. “Dat was echt geluk”, vertelt Kas. “Mijn vrouw had één duidelijke wens: een huis waar nog niemand had gewoond. Nou, dat is gelukt!” 

Het nieuwe appartement is gelijkvloers, overzichtelijk en praktisch ingericht. Alles dichtbij, geen trap meer, minder onderhoud. “Dat geeft rust”, aldus Kas. 

Loslaten en opnieuw beginnen 
Maar verhuizen betekent ook afscheid nemen van een oude plek en herinneringen. “Meer dan veertig jaar woonden we in ons oude huis”, blikt Kas terug. “Dan ben je vergroeid met een buurt.” Tegelijkertijd merkt hij dat diezelfde buurt verandert. “Er komen jongere mensen, andere levens. Het is niet meer zoals vroeger.” 

Het verhuizen zelf pakt verrassend goed uit. Doordat ze ruim van tevoren weten dat ze gaan verhuizen, kunnen ze alles rustig voorbereiden. Kas: “We hebben maanden de tijd genomen om spullen uit te zoeken. Veel is naar de kringloop gegaan, veel naar de kinderen.” 

De verhuizing zelf en het inrichten van het appartement besteden Kas en zijn vrouw volledig uit. “Op de dag van de verhuizing was alles al geregeld”, vertelt hij. “De vloer lag erin, de gordijnen hingen en de muren waren gesausd. Toen we de sleutel kregen, kon iedereen meteen aan de slag.” 

Waar Kas vooraf het meest tegenop zag, was het kleiner wonen. “Ik had een eigen kamer met boeken en een bureau. Daar moest ik echt afscheid van nemen. Maar ik moet zeggen dat ik er inmiddels wel aan gewend ben. Het appartement is licht, met veel ramen. Het voelt ruim.” 

Wennen aan een nieuwe plek 
Toch went niet alles meteen. Kas: “Ik miste in het begin wel dat ik even de tuin in kon lopen of een rondje wandelen vanuit huis.” Ook zijn de sociale contacten in het appartementencomplex nog beperkt. “Iedereen woont hier nog maar kort. Dat moet groeien. Maar ik merk dat de eerste verbindingen al ontstaan. Een buurman die op de koffie komt. Ik help iemand hier op de verdieping met zijn administratie. Langzaam leer je elkaar kennen.” 

Daarnaast blijft Kas actief. Hij doet vrijwilligerswerk als maatje voor ouderen en is nog betrokken bij de kerk. “Ik ben altijd een bezig mens geweest. Dat zit nog steeds in me.” 

Kijk vooruit, niet alleen naar de kosten 
Wat hij anderen wil meegeven, is helder: “Veel mensen twijfelen door de kosten. De huur gaat omhoog, energiekosten veranderen. Dat snap ik; dat merkten wij ook.” Maar volgens Kas is dat niet het hele verhaal. “Je gaat ook anders leven. Wij gaan bijvoorbeeld minder uit, we hebben minder nodig.” 

Het advies van Kas: kijk verder dan alleen de euro’s. “Investeer in je woongenot. En wacht niet tot het moet, maar doe het als je nog kunt kiezen. Wij hebben de keuze op tijd gemaakt. En daar ben ik nog elke dag blij om.”